Przypisy w systemie harvardzkim:


- określa się je jako tzw. odsyłacze alfabetyczne lub odwołania do literatury w systemie „autor-data wydania”,

- polegają na powoływaniu się na dane źródło bezpośrednio w tekście pracy, bez podawania jego pełnego opisu bibliograficznego w dolnej części strony,

- dokładne i pełne opisy bibliograficzne wykorzystanych źródeł umieszcza się tylko w bibliografii załącznikowej na końcu pracy,

- przypisy umieszcza się bezpośrednio po cytacie lub w innym miejscu wymagającym wskazania źródeł w formie skróconej informacji bibliograficznej: w nawiasach kwadratowych (lub okrągłych) podaje się nazwisko autora (ewentualnie współautorów) lub skrótu tytułu źródła (w przypadku prac zbiorowych bez podanego redaktora), daty wydania lub/oraz numerów stron, na które powołuje się autor pracy, np.
Mimo optymizmu rządu wydaje się, że poparcie dla reformy rządu systematycznie maleje [Kowalski, 1999].

- sposób podawania danych bibliograficznych w odsyłaczu zależy od kontekstu: jeżeli, ze zdania /akapitu,
po którym należałoby umieścić odsyłacz jasno wynika, na czyje dzieło następuje powołanie (a w tekście pojawia się nazwisko autora), wystarczy ograniczyć zawartość odsyłacza do roku publikacji lub/oraz numeru strony, np.
Według Beckera [1990], w teorii ekonomicznej ważna jest racjonalność odnosząca się do całego rynku,
a nie do poszczególnych gospodarstw domowych.
Model Winstona [1990] nie wyjaśnia także, kiedy i dlaczego pojawiają się krótkoterminowe preferencje.

Zasady tworzenia:

1. Odsyłacz do literatury powinien zawierać następujące elementy:
nazwisko autora, rok wydania publikacji, strona/strony

2. Autorzy publikacji – można spotkać się z następującymi sytuacjami:
- jeżeli dana publikacja ma dwóch autorów, podaje się oba nazwiska, łącząc je spójnikiem „ i ”,
np. [Kowalski i Nowak, 1994]

- podobnie można postąpić w przypadku trzech autorów, przy czym spójnik „ i ” stawia się przed ostatnim nazwiskiem,
np. [Malinowski, Kowalski i Nowak, 1971]

- jeśli autorów jest więcej niż trzech, podaje się tylko pierwszego z nich z dodatkiem skrótu„ i in.
(lub „ et al. ” w źródłach angielskojęzycznych), np.
[Malinowski i in., 1971]
[Smith et al., 2003]

- jeżeli kilka wykorzystywanych w pracy dokumentów ma autorów o tym samym nazwisku i ten sam rok wydania, wówczas rozróżnia się je za pomocą pierwszych liter imion autorów, np.
[Nowak A., 2003; Nowak W., 2003]

- gdy powołujemy się na kilka publikacji jednego autora opublikowanych w tym samym roku, po dacie należy dodać (bez spacji) kolejne małe litery, np.
[Nowak 1991a, 1991b, 1991c]
oznaczenia te powtarza się wówczas w bibliografii zamieszczonej po tekście głównym,

- jeśli dokonujemy bezpośredniego cytatu z cudzej pracy, powinien on być dokładnie oznaczony za pomocą cudzysłowu i kursywy, w takim przypadku należy także wskazać numer strony, z której pochodzi cytowany tekst, np.
(...) nawet bardzo impulsywni kupujący nie kupują „na każde zawołanie swoich impulsów” [Rook i Fisher, 1995, s.306].

- numer strony można wskazywać także wtedy, gdy nie dokonujemy bezpośredniego cytatu, a jedynie własnymi słowami opisujemy myśl autora, jednak nie jest to konieczne,

- jeśli powołujemy się na pozycję, której co prawda nie czytaliśmy, ale która była zacytowana w innej, czytanej przez nas publikacji, nie można powoływać się na tego pierwszego autora, a jedynie na autora publikacji, którą mamy; wskazujemy na ten fakt następująco:
Według Shapiro [cyt. za: Bellenger, Robertson i Hirschman, 1978, s.15] „nie ma czegoś takiego jak grupa produktów impulsywnych, bo praktycznie każda rzecz może być kiedyś przedmiotem impulsywnego zakupu dla określonego konsumenta”.

- przyjmuje się również zasadę, iż kilka publikacji cytowanych razem (w jednym nawiasie) szereguje się w kolejności chronologicznej, a nie według alfabetu np.
[Nowak, 1973; Malinowski, 1980; Kowalski, 1999]

Wyjątek stanowi sytuacja, gdy zachodzi potrzeba powołania się na prace kilku autorów pochodzące z różnych lat, aby uniknąć konieczności powtarzania w nawiasie tego samego nazwiska z kolejnymi datami, szereguje się prace chronologicznie w obrębie poszczególnych autorów, np.
[Nowak, 1973, 1992, 2001; Kowalski, 1978, 1999; Malinowski, 1980]

- jeśli powołujemy się na opracowania i raporty przygotowane przez organizacje, instytucje itp. , które nie mają podanych autorów (lub redaktorów), wówczas zamiast autora podaje się nazwę tych organizacji, np.

[Główny Urząd Statystyczny, 2009] lub [GUS, 2009]

3. Interpunkcja - można stosować się różne konwencje użycia znaków interpunkcyjnych:

- dane bibliograficzne powoływanych publikacji można umieszczać w nawiasach okrągłych lub kwadratowych, np.
[1984] lub (1984)

- po nazwisku można postawić przecinek lub pozostawić tylko pojedynczy odstęp, np.
[Kowalski, 1984] lub [Kowalski 1984]
- po roku, a przed numerem strony przywoływanego dokumentu można postawić przecinek lub dwukropek, np. [Kowalski 1984, 72] lub [Malinowski, 1973: 56]
Można także poprzedzać numer strony skrótem „ s. ” po przecinku: np.
[Kowalski 1984, s. 72] lub [Kowalski, 1984, s. 35-42]

- dane bibliograficzne kilku omawianych na raz publikacji można oddzielać przecinkami lub średnikami np. [Kowalski 1984, Malinowski 1985, Nowak 1986] lub (Malinowski, 1983; Kowalski, 1984)

W obrębie całej pracy należy stosować konsekwentnie wybraną interpunkcję!